- Η επιτυχία μιας ανοιχτής σχέσης δεν κρίνεται από το πόσα άτομα θα βάλεις στο κρεβάτι σου, αλλά από το πόσο ξεκάθαρους κανόνες έχεις συμφωνήσει.
- Το να μοιράζεσαι το κορμί σου εκτός σχέσης δεν σε κάνει «πιο προχωρημένο» ή μοντέρνο – είναι απλώς μια άλλη επιλογή με το δικό της τίμημα.
- Η ζήλια δεν εξαφανίζεται μαγικά με μια συμφωνία· απλώς αλλάζει πρόσωπο και θέλει άλλη διαχείριση.
- Το πιο επικίνδυνο λάθος: Το να ανοίξεις μια σχέση που ήδη μπάζει νερά, ελπίζοντας ότι το τρίτο πρόσωπο θα γίνει η σανίδα σωτηρίας σας.
Εισαγωγή
Τις τελευταίες εβδομάδες, σε τρεις διαφορετικές παρέες που βρέθηκα για ποτό –αλλά και στο γραφείο– η συζήτηση κατέληξε στο ίδιο ακριβώς θέμα. Πάντα ξεκινούσε από κάποιον που είχε ακούσει για μια φίλη ενός φίλου: «Της πρότεινε να το γυρίσουν σε ανοιχτή σχέση. Εσείς τι λέτε; Δουλεύει ποτέ αυτό το πράγμα ή μιλάμε για εγγυημένη καταστροφή;».
Η ερώτηση αυτή πέφτει πάντα στο τραπέζι με μια αδιόρατη αγωνία και πολλή περιέργεια. Σαν να προσπαθούμε όλοι να μαντέψουμε: Μήπως η μονογαμία είναι μια ξεπερασμένη πλάνη; Ή μήπως όλη αυτή η ιστορία με το «ανοιχτό» είναι απλώς μια κομψή δικαιολογία για να πεις στον άλλον «δεν με γεμίζεις πια, θέλω να κοιμηθώ και με αλλού»;
Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Όχι με το ύφος κάποιου ξερόλα επιστήμονα, αλλά με την ωμή ειλικρίνεια ανθρώπων που έχουν δει ζευγάρια να κάνουν αυτό το πείραμα. Άλλα από αυτά απογειώθηκαν ερωτικά και άλλα βυθίστηκαν πιο γρήγορα κι από τον Τιτανικό.
Η λέξη-κλειδί δεν είναι το «σεξ» – Είναι το «συμβόλαιο»
Αυτό που ξεχωρίζει μια ανοιχτή σχέση που κρατάει χρόνια από μία που διαλύεται σε σαράντα επτά ημέρες με κλάματα και υστερίες, είναι ένα και μοναδικό πράγμα: η συμφωνία. Και μάλιστα, μια συμφωνία με σκληρούς όρους.
Δεν μιλάμε για ένα πρόχειρο «ναι, εντάξει, ό,τι πεις» που ψελλίζεις ένα βράδυ στο κρεβάτι επειδή φοβάσαι μήπως χάσεις τον άλλον αν φέρεις αντίρρηση. Μιλάμε για μια κουβέντα που κρατάει ώρες, μέρες, ίσως και μήνες. Πρέπει να απαντηθούν ερωτήσεις που καίνε: «Τι ακριβώς σημαίνει ανοιχτό για σένα;», «Θέλουμε να μαθαίνουμε λεπτομέρειες για το τι έκανες με τον άλλον ή εφαρμόζουμε τον κανόνα δεν ξέρω-δεν ρωτάω;», «Επιτρέπεται να μπλέξουμε με κοινούς φίλους;», «Μέχρι ποια ώρα μπορείς να λείπεις και πού απαγορεύεται να βρεθείς;».
Τα πιο σταθερά ζευγάρια σε αυτό το μονοπάτι δεν είναι εκείνα που ζουν μέσα στην απόλυτη αναρχία. Είναι εκείνα που έχουν θέσει όρια φωναχτά, χωρίς μισόλογα, χωρίς ντροπές και χωρίς εκείνα τα ψεύτικα «δεν πειράζει» που από μέσα τους φωνάζουν «πειράζει και με παραπονάει».
Ο μεγάλος μύθος: Η ζήλια δεν πεθαίνει, απλώς μεταλλάσσεται
Εδώ έρχεται η πικρή αλήθεια που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί όταν φαντάζεται την ερωτική του ελευθερία. Η ζήλια δεν πρόκειται να εξαφανιστεί επειδή δώσατε τα χέρια. Απλώς θα αλλάξει μορφή.
Σε μια κλασική, κλειστή σχέση, μπορεί να ζηλέψεις τη συνάδελφο που του στέλνει μηνύματα αργά το βράδυ ή τον φίλο που τη φλερτάρει ανοιχτά. Στην ανοιχτή σχέση, το παράδοξο είναι ότι συνήθως δεν ζηλεύεις το ίδιο το σεξ. Ξέρεις ότι το κορμί του συντρόφου σου θα βρεθεί με κάποιο άλλο. Αυτό που σε τρελαίνει, όμως, είναι η σύνδεση. Είναι ο φόβος μήπως ο άλλος βρει κάπου αλλού το χιούμορ, το πάθος, τη σπίθα και την επικοινωνία που έχετε χάσει εσείς. Είναι εκείνη η στιγμή που εκείνος γυρίζει στο σπίτι ανανεωμένος και γεμάτος ενέργεια, ενώ εσύ ήσουν όλη μέρα μέσα στη μιζέρια και τη ρουτίνα.
Η διαφορά είναι ότι στα ζευγάρια που πετυχαίνουν, η ζήλια δεν θεωρείται το τέλος του κόσμου, αλλά ένα συναίσθημα που πρέπει να το παλέψεις μόνος σου. Δεν περιμένεις από τον σύντροφό σου να σου λύσει τις ανασφάλειες. Κάνεις εσωτερική δουλειά με τον εαυτό σου.
Για ποιους είναι και για ποιους είναι… απαγορευτικό
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: οι ανοιχτές σχέσεις δεν είναι για όλο τον κόσμο. Δεν σε κάνουν πιο «φωτισμένο», πιο έξυπνο ή πιο εξελιγμένο άνθρωπο.
Είναι ένα μοντέλο που ταιριάζει αποκλειστικά σε ζευγάρια που έχουν ήδη μάθει να μιλάνε με απόλυτη ειλικρίνεια. Σε ανθρώπους που δεν χρησιμοποιούν κακίες, σιωπές και υπονοούμενα για να εκδικηθούν τον άλλον. Σε άτομα που η αυτοεκτίμησή τους είναι τόσο γερή, που δεν καταρρέει από το γεγονός ότι ο σύντροφός τους μπορεί να περάσει μια καυτή βραδιά με κάποιον άλλον.
Αν το σκεπτικό σου για να προτείνεις κάτι τέτοιο είναι «βαριέμαι το σεξ μαζί σου», «έχω φάει κόλλημα με μια κοπέλα από τη δουλειά» ή «νιώθω ότι χάνω τις ευκαιρίες μου όσο είμαι μαζί σου», τότε κάνε πίσω. Μείνε εκεί που είσαι και λύσε πρώτα τα δικά σου προβλήματα, γιατί το «άνοιγμα» θα είναι απλώς η χαριστική βολή.
Η στιγμή που το παιχνίδι γίνεται η έξοδος κινδύνου
Πότε διαλύεται μια ανοιχτή σχέση; Όχι τη στιγμή που ο σύντροφός σου θα κάνει σεξ με έναν τρίτο άνθρωπο. Αυτό, εξάλλου, το έχετε συμφωνήσει. Η σχέση πεθαίνει όταν σταματήσεις να επιλέγεις τον βασικό σου σύντροφο.
Σκέψου το καλά. Δεν έχει καμία σημασία πόσο συχνά κοιμάσαι σε ξένα κρεβάτια. Η ουσία κρύβεται αλλού: Όταν γυρίζεις σπίτι, είσαι εκεί; Νοιάζεσαι; Τον παίρνεις μια αγκαλιά; Τη ρωτάς πώς ήταν η μέρα της; Έχετε ακόμα εκείνα τα δικά σας αστεία;
Τη στιγμή που οι εξωτερικές ερωτικές περιπέτειες παύουν να είναι ένα πικάντικο συμπλήρωμα και γίνονται η διαφυγή σου από τη μιζέρια του σπιτιού, τότε το «ανοιχτό» μετατρέπεται σε έναν μεγάλο διάδρομο που οδηγεί κατευθείαν στην έξοδο. Και γι’ αυτό δεν φταίει η ελευθερία που δώσατε ο ένας στον άλλον. Φταίει ότι σταματήσατε να επενδύετε στον άνθρωπο που επιλέξατε να έχετε δίπλα σας.
Δύο ιστορίες από τη ζωή (Με αλλαγμένα ονόματα)
Γιώργος και Κατερίνα: Είναι μαζί δέκα χρόνια και ανοιχτοί τα τελευταία έξι. Η συμφωνία τους ήταν ξεκάθαρη από το πρώτο δευτερόλεπτο: «Μαθαίνουμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα για θέματα υγείας και προφύλαξης, τίποτα άλλο». Δεν ρωτούν ποτέ λεπτομέρειες, δεν ψάχνουν κινητά. Όταν τους βλέπεις μαζί σε ένα πάρτι, η άνεση και η σιγουριά που εκπέμπουν σε αφήνουν άφωνο. Δεν άφησαν ποτέ κανένα τρίτο πρόσωπο να μπει ανάμεσά τους συναισθηματικά.
Αντώνης και Νατάσα: Αποφάσισαν να ανοίξουν τη σχέση τους μετά από οκτώ χρόνια κοινής πορείας, μόνο και μόνο για να σώσουν μια τελματωμένη σεξουαλική ρουτίνα. Ήταν η τελευταία τους ελπίδα. Μέσα σε τρεις μήνες, η κοπέλα ερωτεύτηκε τον άνθρωπο με τον οποίο συναντιόταν έξω. Σήμερα, μένουν μαζί και ο πρώην σύντροφος ανήκει στο παρελθόν. Δεν ήταν η ανοιχτή σχέση που τους χώρισε. Είχαν ήδη χωρίσει μέσα τους, απλώς χρειάζονταν τρίτους ανθρώπους για να τους σπρώξουν να το πάρουν απόφαση.
Δεν χρειάζεται να μπεις στη διαδικασία να δοκιμάσεις μια ανοιχτή σχέση για να καταλάβεις αν αντέχεις τους κανόνες της. Αρκεί να απαντήσεις με απόλυτη, σχεδόν τρομακτική ειλικρίνεια σε μία και μόνο ερώτηση:
Αν ο άνθρωπός σου σε κοιτούσε στα μάτια απόψε το βράδυ και σου έλεγε «θέλω να κοιμηθώ με κάποιον άλλον», τι είναι αυτό που θα σε πλήγωνε πιο βαθιά;
Το ίδιο το σεξ και η πράξη; Ή η σιωπή, η απόσταση και η παγωνιά που θα ακολουθούσε στο κρεβάτι σας το επόμενο πρωί;
Εκεί κρύβεται όλη η αλήθεια. Μια σχέση, είτε είναι κλειστή είτε ανοιχτή, δεν γκρεμίζεται επειδή κάποιο άλλο κορμί μπήκε ανάμεσα στα σεντόνια. Καταρρέει όταν οι δύο σύντροφοι σταματούν να κοιτάζονται στα μάτια και να μιλάνε, πολύ πριν βγάλουν τα ρούχα τους.
